یوسفی و قاسمی(1390)  با استفاده از روش تاکسونومي و بر اساس داده هاي سرشماري 1385 و1390 و در برخي از موارد براي مقايسه ازآمار واطلاعات بين سال هاي1380تا 1390، درجه توسعه يافتگي مناطق شهری و روستايي کشور رامورد تجزيه وتحليل قرار داده اند. شاخص هاي چند گانه در اين بررسي(38 شاخص) به چهار طبقه عمده زيربنايي، اقتصادي، بهداشتي و فرهنگي- اجتماعي تقسيم شده اند. در نهايت مناطق شهری و روستايي همه استان های کشور بر اساس شاخص هاي چهار گانه توسعه اي طبقه بندي شده اند. بر اساس يافته هاي اين تحقيق اطلاعات مورد نظر؛ خلاصه‌اي از بهترين و بدترين استان‌ها را در سال‌هاي مختلف نشان مي‌دهد. در جمع بندی نهایی استان های اصفهان ، تهران و یزد بهترين وضعیت را و سيستان و بلوچستان، کهگيلويه و بویراحمد، لرستان و کردستان بدترين استان‌ها از لحاظ توسعه مناطق شهری و روستایی بوده اند.

 

جدول شماره (1) : سطوح توسعه مناطق شهری و روستایی استان های کشورطی سالهاي 90- 85

 

درصد

فراواني

مناطق( استان ها)

سطح توسعه

5/11

3

تهران،يزد، اصفهان،

خيلي بالا

3/15

4

قم، سمنان، مازندران، مرکزي،گلستان

بالا

27

7

فارس ،گيلان،قزوین، زنجان، کرمانشاه، بوشهر، آذربايجان شرقي، چهارمحال بختياري

متوسط

2/19

5

همدان،ايلام، خراسان(سه استان)، کرمان، هرمزگان، خوزستان، اردبيل، آذربايجان غربي

کم

27

7

کهگيلويه و بوير احمد،  لرستان، ، سيستان و بلوچستان ، کردستان

خيلي کم

          

توجه: اطلاعات مربوط به استان البرز به عنوان آخرین استان کشور،جزء استان تهران در نظر گرفته شده است.

 

جدول فوق بیشتر سبک و حالت کیفی دارد و هیچگونه داده و اطلاعات کمی و تحلیلی در آن یافت نمی شود و بنابراین منتقدان و مخالفان ممکن است به غیر مستدل و مستند بودن آن اشکال اساسی وارد بدانند. دلیل این موضوع اینست که یک گزارش یا پایان نامه و پژوهش چند صد صفحه ای را نمی توان در چند سطر به صورت کاملا قابل فهم که مورد رضایت همه مخاطبان باشد خلاصه نمود.

البته راجع به جدول و اطلاعات فوق توجه به چند نکته زیر ضروری است:

1: با توجه به اینکه هنوز بخش عمده ای از جمعیت کشورمان در مناطق روستایی ساکن هستند بنابراین شاخص های مورد نظر  چهار شاخص زيربنايي، اقتصادي، بهداشتي و فرهنگي- اجتماعي  برای  مناطق شهری و روستایی هستند که در نهایت باهم ترکیب و تلفیق شده اند تا بتوان نتیجه معنادار و قابل فهمی از آن استنتاج نمود.

2: این تحقیقات براساس داده های سرشماری و آمار و اطلاعات موجود در مرکز آمار ایران و سایر سازمان ها و نهادهایی مانند دفتر نظارت برنامه، معاونت راهبردی ریاست جمهور و وزارت اقتصادی و اموردارایی، پایان نامه های دانشگاههای تهران و... انجام گرفته و اطلاعات خام آن در نهادهای مذکور و حتی از طریق سایت های اینترنتی موجود  برای مخاطبان و منتقدان به راحتی قابل دسترسی و مشاهده است.

 

دو نتیجه کلی از این بحث و مفاهیم می توان گرفت: اولا اینکه هیچ تردیدی نیست که سطح پیشرفت ها و تحولات بعد از انقلاب اسلامی بسیار چشمگیر و قابل ملاحظه بوده و به خصوص کسانی که گذشته های نه چندان دور هر نقطه ای از استان را به یاد می آورند بر تغییرات و پیشرفت های شگرف در تمامی ابعاد صحه می گذارند و از این لحاظ بایستی شکر گذار و قدر دان نظام و انقلاب و به خصوص شهیدان پرافتخار و همه زحمتکشان عرصه های مختلف باشیم. نکته دوم پذیرفتن نقاط ضعف و قوت، تحمل رقیب و مخالف، قانع نبودن به داشته ها و رسیدن به توانمند سازی، خودباوری و اعتماد به نفس و پذیرفتن این اصل مسلم و لایتغیر است که حق گرفتنی است و نه دادنی. البته نباید نادیده گرفت که تلاش و نبرد خستگی ناپذیر برای رسیدن به حقوق و خواسته های منطقی با جنجال و هیاهو و بی قانونی نه تنها ناممکن بلکه خود از مهمترین موانع در دستیابی به خواسته های کاملا مشروع و توسعه یافتگی محسوب می گردد.